Ik heb vandaag helemaal niets te melden, daarom dat dit bericht ook in de categorie ‘dienstmededelingen’ staat. Wie denkt er een blog op na te kunnen houden waarbij sommige berichten die term waardig weten dragen, zit natuurlijk goed fout. Er is, beste collega’s, niemand geïnteresseerd waarom we even niets schrijven of hoe het met onze gemoedstoestand gesteld is. Daarvoor dient de onder- of bovenstaande categorie dan ook niet. Een bericht maakt pas enkel en alleen kans als dienstmededeling te worden, als het zonder enig nut of doel geschreven is. Dat leest u goed: de idee dat alles wat u hier leest of waar u enkel nog maar een vluchtige blik op richt, geschreven is met een welbepaald doel of nut, laat u maar beter varen. Dat geldt voor alles hier, mag u best weten. Hoewel, in mijn hoofd heeft alles wat ik schrijf of zeg een bijzonder hoge waarde, maar ervaring leert mij dat die bij mij omstanders vaker onbekend dan bekend blijft, en daar dek ik me dus maar beter alvast tegen in. U hebt gelijk, beste lezer: het slaat nergens op!
Maar goed. Wat ik eigenlijk toch zeggen wilde. Na een paar weken heeft dit instituut (ik weet niet hoe u dat ziet, maar vanaf heden beschouw ik mijn blog als een instituut) al een zodanige plek veroverd in mijn….zijn dat ik me elke keer als ik hier een dag niets schrijf, hoe onbenullig ook, waar dit een erg goed voorbeeld van is, ik me schuldig voel. Of toch een beetje. Of toch een klein beetje. Dat is vreemd, het schuldgevoel is mij namelijk erg zeldzaam. Voor de redenen daarvoor, wacht ik nog even het zelfonderzoek af, maar dat weerhoudt mij er niet van er enkele ter plaatse uit mijn duim te zuigen. Helaas, hoe beslagen ik in het duimzuigen ook ben, van een leien dakje loopt dat allerminst. Ik heb er wel eentje, maar het is interessanter voor de tekst als ik eerst degene opsom die het al zeker niet kunnen zijn. Bij dat soort zaken staat u natuurlijk niet stil, maar wil je een instituut als dit draaiende houden, moet haast elk woord, hoe onbeduidend ook, weloverwogen zijn. Maar daar hoeft u zich uiteraard geen zorgen om te maken, die last torsen mijn schouders voor u met plezier. Prestatiedruk kan het al zeker niet zijn. Daar ben ik namelijk nog minder bekend mee als met schuldgevoel. Prestatiedruk wordt in mijn hoofd herleid tot elke keer weer net iets te weinig tijd voor een deadline (als daar in mijn leven al sprake van is) om de gegeven opdracht af te werken. Spannender zou het zijn als het soms nog wel net afraakt, maar niet dus. Hier heerst ook niet bepaald een prestatiedruk, moet ik zeggen. Wedijveren met andere blogs (dat zijn niet per se instituten) doe ik niet (hier had een flauwe grap kunnen staan, maar ze staat er niet!) en waarom zou ik voor mezelf schrijven als het toch over niets gaat? Voor u dan? Uiteraard niet. U bestaat immers niet. Lezers heb ik niet, of amper, en als u het al leest, is nog maar de vraag of u er wat van begrijpt. Maar daar moeten we maar niet moeilijk over doen, geen van ons kan er ten slotte wat aan doen.
Nee hoor. Ik ben er al een tijdje achter waarom ik elke dag iets wil hebben gepost, al is het dan een geknipt clipje van YouTube met een lullig zinnetje onder. Het is dat kalendertje (links of rechts van u, dat bepaal ik wel) dat me daar haast toe dwingt. Als ik namelijk een 24 uur van stilzwijgen in acht neem hier, is er een dag op dat kalendertje waar u niet op kan klikken of, erger nog, dat niet blauw en/of vet van lettertype is. In het beste geval heeft dat wat met de romantiek van dit instituut te maken, in het slechtste geval is dat weer een van mijn leefgewoontes die naar autisme neigt. Moeilijk doe ik er echter niet over, die kalender is er net als het leven om enkel en alleen ondergaan te worden.
Mag ik u verder ook nog even geruststellen? Dat kalendertje mag hier dan wel wat te zeggen hebben, het zal me nooit ofte nimmer kunnen dwingen om hier een (pseudo-literaire) beschrijving van mijn dag te geven, daar zwoor ik bijzonder dure eden op.
