Terwijl Music For Life geld bij elkaar probeert te krijgen voor drinkbaar water in de hele wereld, lijken Guy Verhofstadt en de zijnen min of meer geslaagd in een zo mogelijk nog moeilijkere opdracht. Na net geen tweehonderd dagen van lopende zaken, schakelt België over op een interim-regering. Het moest er maar es van komen, en dan is de kerstperiode inderdaad een mooi gekozen. Wat we er echter dan wel moeten bijnemen, is dat het een regering is waar enkel de posten en de einddatum van vaststaat. Maar goed, daar is al genoeg scepsis over gegaan. Misschien moeten we het maar eens gaan over wat we wel hebben.

Pieter De Crem! Die hebben we, dat staat vast, en zoals de kaarten er nu voor liggen, raken we daar voor een hele tijd niet meer van af. Het leuke aan zijn promotie van fractieleider tot minister van defensie is dat niemand nou nog weet wat ie gaat zeggen. Tot voor kort was het erg duidelijk: Pieter eiste elke week het ontslag van André Flahaut, wat nu zijn opvolger blijkt te zijn. Meestal deed hij dat in tandem met Tony Van Parys, die hetzelfde van de minister van justitie vroeg. Echter Pieter heeft het gehaald, Tony is gesneuveld. Het gevolg daarvan is dus dat de tweede helemaal verdwenen is nu justitie in handen is van zijn partijgenoot Jo Vandeurzen, maar de eerste zich in een roes van overwinning kan hullen. Fijn, zou je denken. Helaas heeft Pieter al meteen wat veel hooi op zijn vork willen nemen, en daarom wat ongelukkige citaatjes gedaan. De eerste was - ik parafraseer - dat hij het leger terug haar ware taak wil teruggeven en van hulpverlening overgaan op meer risicovollere missies. Lekker ambitieus, zou je denken. Niet als we het hier over het leger hebben, helaas. Ik heb nooit begrepen waarom de CD&V, een brede volkspartij, u weet wel, een man die enkel in defensie geïnteresseerd is omdat ie geilt op machtspelletjes met geweren, tanks, F16’s en, niet te vergeten, vele slachtoffers, aanstelt als defensiekenner, laat staan dat ze hem minister maken. Jammer voor ons dat we nu nog meer naar zijn stompzinnige praat moeten luisteren, om even kort te gaan, maar nog droeviger uiteraard voor de soldaten die die man op ‘risicovollere’ zal sturen.

Daarnaast lanceerde hij ook meteen een voorstel. Bewonderenswaardig, zou je denken; eindelijk krijgt de interim-regering de inhoud waar we allemaal al de hele tijd op zitten te wachten. Helaas bleek zijn ideetje van vrijwillige legerdienst al door Flahaut min of meer te zijn geïnstalleerd, en leek ie het alleen maar in de gauwte te hebben gestolen. Un con, ben je dan. Zeker in de ogen van die voorganger, die je jaren het vuur aan de schenen hebt proberen te leggen, wat hij ook deed, en net zwaar geëmotioneerd afscheid heeft moeten nemen van het departement dat hij 12 jaar met veel liefde en toewijding (dat moet nu eenmaal gezegd) heeft mogen leiden.

De Crem is hiermee licht tekenend voor zijn hele fractie. De CD&V kan het vrijdag niet opbrengen om te applaudisseren voor Verhofstadt, en de N-VA’ers staan zondag allemaal te springen om zich te mogen onthouden bij de vertrouwensstemming van de nieuwe regering. Wat die Vlaams-nationalistische partij doet, kan ons natuurlijk alleen maar met warmte vervullen. Hun parlementsleden hadden er geld voor over om verhofstadt III niet te hoeven goedkeuren, geld (alles tezamen 2000 euro) dat naar Music For Life gaat, en ze maken zich daardoor ook zelf op om haast geruisloos de toegang tot de volgende regering, die 23 maart van start gaat, te worden ontzegd. Bart De Wever deelt daarmee wel erg veel kerstgeschenkjes uit. Bij de CD&V liggen de zaken natuurlijk lichtjes anders. Ze zijn de premier namelijk bijzonder veel dank verontschuldigd, het was ten slotte hij die het land, als is het maar voor de schijn, uit de politieke impasse haalde en tijd kon kopen voor Leterme om op een nette manier aan een oplossing te kunnen werken. Niet applaudisseren getuigt van een gebrek aan respect waar menig hangjongere een puntje aan kan zuigen. Of hoe de CD&V in hun blinde drift om weer aan de macht te komen, veranderde in een lege doos zonder normen, waarden of andere inhoud waar enkel de sticker goed bestuur opzichtig aanplakt. Zou Frank Swaelen zich al kunnen omdraaien in zijn graf?