De site van De Morgen gaat nog even door met het tellen van het aantal dagen dat België het zonder regering moet stellen, maar de kans is bijzonder groot dat daar een dezer dagen mee wordt opgehouden. Morgen (vrijdag) legt er namelijk eindelijk, na 193 dagen dus, een nieuwe regering de eed af bij de koning. Geen echte regering - wat had u gedacht? -, maar een interim-regering! Verhofstadt III, want zo heet het kind, wordt aan Vlaamse kant gedragen door liberalen en christendemocraten, en aan Waalse kant door eveneens liberalen en christendemocraten (of wat daarvoor doorgaat), aangevuld met de socialisten. Wie de asymmetrie al eigenaardig vindt, moet ook nog weten dat deze regering ook meteen een einddatum heeft: op 23 maart, paaszondag, leggen zij de boeken neer.

Dit is ook meteen het enige resultaat van een half jaar onderhandelen onder leiding van Yves Leterme. Dat hij als leider van de onderhandelingen ook niet, logischerwijs zou je denken, leider van de regering is geworden, zegt zowat alles over die regering. Het is een zodanig lege doos dat zelfs het gigantische ego van de man van achthonderdduizend (remember Jean-Luc Dehaene) past voor de post van premier. Dat Didier Reynders haast stond te springen om die drie maanden de grootste te mogen zijn, siert hem dan ook in zijn eenvoud. Waarom hij dat niet mocht, lijkt dan ook op het eerste gezicht op een schakel in het politieke spelletje tussen MR en CDh en PS. Ook al stond hij niet te popelen om nog eens terug te keren naar de nationale politiek: Guy Verhofstadt leidt dus dit kabinet. Niet omdat ie zo inzit met Leterme, niet omdat ie zo inzit met zijn partij en zelfs niet omdat ie zo inzit met het land, maar simpelweg omdat deze careermove in 2009, bij de Europese verkiezingen waar hij hoge toppen hoopt te zullen scheren, nog met succes kan worden uitgespeeld. Moeilijk hoeft daar niet over te worden gedaan: het is hem van harte gegund.

Naast dit mooie moment de gloire van Verhofstadt, heeft deze regering nog twee andere einddoelen. Na 193 dagen van relatieve onrust bij de publieke opinie, viel er dringend wat zekerheid en dat soort dingetjes te brengen. Dat is bij deze gebeurd. Niemand kan nog morren of zeuren, want er is een regering die min of meer in staat is de problemen van de mensen en - wie weet - u en ik aan te pakken. Dat is alleszins de definitie van een regering. Op de oppositie na hoopt iedereen dat de uitvoerende macht de echte problemen aanpakt. Bij een interim-regering liggen de zaken echter compleet anders. Aangezien dit de eerste is in de geschiedenis van ons land, is er niet echt een heldere omschrijving voor handen. De praktijk leert ons echter dat deze interim-regering min of meer enkel dient om de onderhandelingstijd nodig voor een echte regering een mooier aanzicht te geven. Wie namelijk denkt dat de ploeg die morgen van start gaat, dat doet met een heus programma, is er aan voor de moeite. De formatie die tot 23 maart aan zet is, heeft namelijk enkel en alleen over postjes gediscussieerd. Eerst moest er beslist worden wie erin mocht, en wie niet. Dat steekspelletje valt aardig samen te vatten: de Vlaamse liberalen wilde de Vlaamse socialisten er niet in (gelukt), en de Waalse liberalen wilden of de Waalse socialisten of de Waalse christendemocraten er niet in (mislukt) De manier waarop PS en CDH erin zijn geslaagd zich allebei binnen te krijgen, dwingt respect af. Het enige nadeel aan deze methode is dat Didier Reynders er wel eens zijn dagtaak van zou kunnen maken een zoete wraak te bedenken, wat de regeringsonderhandelingen voor 23 maart alleen maar kunnen bemoeilijken. De komst van de PS maakt het dan ook onmogelijk de deelakkoorden die orange-bleu al had afgesloten, te cut and pasten naar het regeerakkoord waarmee Leterme zou moeten beginnen. Ook al lijkt vooral open-vld dat nog niet door te hebben.

Maar goed. Wat staat er ons tot 23 maart te wachten? Yves Leterme heeft, ten koste van een mogelijke verkiezingsoverwinning van zijn aartsrivaal in 2009, op een erg mooie manier tijd gekocht om verder te onderhandelen aan ‘zijn’ kabinet en staatshervorming. Terwijl Guy Verhofstatd nog even door mag gaan en de winkel openhoudt, hoopt de man van achthonderdduizend voorkeurstemmen in alle stilte te kunnen werken aan een oplossing voor al zijn problemen. Concreet is er echter niets veranderd. Wie de slaagkansen wil inschatten voor deze opdracht, moet morgen niet kijken naar de blinkende nieuwe ministers, maar moet de kranten van enkele weken geleden er terug bij nemen. Er is geen enkele reden waarom het nu, met de PS erbij, veel makkelijker zou gaan. Au contraire. Elio Di Rupo mag zich de laatste dagen dan wel erg stil en bedeesd houden, hij blijft een meesterstrateeg die steeds het laatste uit de kan weet te halen. Waarvoor Leterme wel kan worden gefeliciteerd, is de situatie die hij nu heeft gecreëerd waarin hij best makkelijk af kan raken van zijn kartelpartner N-VA. De separatisten doen officieel al niet mee aan deze regering, omdat er geen staatshervorming mee gepaard gaat en dat nou eenmaal het enige is wat zij kunnen bedenken als het om de problemen van de mensen gaat, en zijn zo dus eigenlijk ook relatief makkelijk uit de nieuwe regering te houden. Voor het dagdagelijkse werk zijn ze numeriek al niet meer nodig, want de PS levert met verve een gewone meerderheid en de tweederdemeerderheid kan nog steeds gevonden worden bij de sp.a. Ze hoeven daarvoor zelfs geen ministersposten te krijgen want het staat nou eenmaal erg goed op hun palmares om mee te hebben gewerkt aan die fundamentele staatshervorming waar, volgens peilingen en de wetstraat, zowat elke Vlaming ’s nachts van droomt.

Valt hier nu wat goeds of slechts uit te besluiten? Helemaal niet. Het spelletje van de afgelopen maanden trekt zich na de eindejaarsdagen weer op gang, maar dan in een licht gewijzigde vorm.