Ik moet u eerst wat bekennen; ik schrijf u namelijk om te schrijven. Niet dat ik u niets te vertellen heb, maar dat was van ondergeschikt belang aan de zin om iets te willen neerpennen. Ik zit namelijk weer even zonder inspiratie, maar dat neemt helaas niet het plezier weg dat ik beleef aan het maken van zinnen en het uitkiezen van de juiste woorden. Ik was nu wel al een tijdje van plan mijn woorden even tot u te richten, omdat ik vind dat u dat verdient, maar deels omdat ik alles wat er over uw persoon te zeggen valt al eens ergens anders neerschreef en omdat ik blijkbaar nog genoeg andere ideeën had, kwam het er maar niet van. Hierdoor moest ik overigens ook terugdenken aan uw laatste burgermanifest, het vierde als ik de tel niet ben kwijtgespeeld. Daar stond ook niets nieuws in, en was enkel maar verschenen omdat er in de planning van uw partij stond dat u een boekje moest uitbrengen. Helaas was het ook nog ontzettend slecht geschreven (taal kan zoveel goedmaken), maar misschien gaan we daar maar beter niet te diep op in nu u aan een mooi einde van uw carrière in de nationale politiek bent aan het werken. Hoe dan ook, u was op zoek naar aandacht toen u dat boekje uitbracht, en dat deed me vermoeden dat ik dat nu ook misschien wel ben. Misschien moet ik wel maar stoppen met mijn mantra van mijn liefde voor de taal, en toegeven dat ik het ook enkel maar doe om een beetje aandacht van mijn medemens.

Genoeg over mezelf nu, wie problemen heeft met zichzelf schrijft een psycholoog aan en niet de premier van het land waarin hij verblijft. Ik wil u ook zeker niet verontrusten over de staat van uw burgers als de staat van uw land nu net zoveel aandacht opeist. Inderdaad, we zouden het een maand geleden niet hebben gezegd maar u staat weer helemaal in het middelpunt van de belangstelling. Toen vertoefde u in de wetstraat 16 om na acht jaar eindelijk eens wat te kunnen kletsen met uw woordvoerder en misschien al stilletjes wat aan uw memoires te werken, maar nu zit u er met zowaar een heuse koninklijke opdracht. De koning maakte vandaag uw opdracht min of meer formeel door u aan te stellen tot informateur van een interim-regering, zo weten we weer even allemaal waar het op staat. Vreemd is dat. Tot voor kort dacht iedereen dat het als het op adviezen voor de koning aankwam Yves Leterme het al lang van u had overgenomen, maar dat bleek onjuist te zijn. Zijn partij was, naar eigen zeggen, niets gevraagd toen Albert II u ergens vorige week aanstelde tot niets maar u daarmee wel herlanceerde in de nationale politiek, laat staan dat het nu de woorden van Leterme zouden zijn geweest uit de mond van de koning die vertelde dat u een interim-regering mocht opmaken. Moest u glimlachen toen u de gedoodverfde premier hoorde zeggen dat hij wachtte op een initiatief van uw kant? Normaal schenk ik geen enkele waarde aan wat die man zegt, want of het is beredeneerd en daardoor afgestemd op zijn ietwat polderachtige kiezer waardoor het mij toch niet aanstaat, of het slaat werkelijk nergens op, zoals zijn vergelijking tussen de RTBF en radio mille collines, maar nu leek ie het echt te menen. Na 180 dagen van formateur en gedoodverfd premier spelen, weet hij echt niet wat er nu moet gebeuren. Ook al komt hij toch ergens als winnaar uit de bus, al wordt ie verkozen tot sympathiekste West-Vlaming van het jaar, het deed , me toch plezier om hem dat te horen zeggen. Iemand op het paleis (tot nader orde ga ik er vanuit dat de koning toch nog steeds geadviseerd wordt door iemand en niet op geheel eigen initiatief functietjes uitdeelt) moet dat ook hebben gedacht, want ik snap niet goed waarom u nu zo nodig terug moest komen. Was er dan letterlijk niet genoeg politieke talent aanwezig in de club van onderhandelaars om zichzelf uit de crisis te trekken waar ze zich nu hebben ingestort? En zelfs als dat niet het geval zou zijn, hadden ze toch Louis Michel kunnen nemen of desnoods Karel De Gucht.

Waarom moest u nou zo per se terugkomen van het paleis? U wilde het eerst niet echt doen, zo gaat het gerucht, maar toch hapte u toe. Toch koos u ervoor om na een publiekelijke vernedering van jewelste in de verkiezingscampagne nog even terug te komen om zaken op orde te zetten. Ereherstel gaat u toch nooit krijgen, zowat iedereen is op dit moment bezig uw persoon te ondermijnen en uw opdracht onmogelijk te maken, CD&V uiteraard op kop. In een sfeer waar zowat identiek hetzelfde over u wordt gezegd als tijdens de campagne, poogt u toch een oplossing te zoeken uit deze crisis. Een cynicus als ik, probeert in zo’n geval een reden te zoeken waarom iemand zoiets doet. Wat kan het u na 11 juni nog schelen wat er met dit land gebeurt? Iedereen dacht toch dat u, na een tijdje oprecht teleurgesteld of wat dan ook te zijn geweest, u wel zou wederkeren in de Europese politiek of iets dergelijks. Niet dus. U kwam gewoon helemaal terug en probeert nu, tijdens de eindejaarsdagen nog wel, het land dat u en uw paarse project verraadde terug bij elkaar te brengen.

Ik denk dat ik u en uw zin voor verantwoordelijkheid en wat niet nog meer erg hard ga missen, meneer Verhofstadt. Als je nog maar een blik werpt op de nieuwe politieke klasse die net 180 dagen samen heeft gezeten, merk je meteen dat er geen enkele zo intelligent en sterk is als u. Ik zeg dat niet enkel omdat ik u graag heb en u graag hoor praten, zeker niet omdat onze meningen zo naadloos aansluiten bij elkaar want dat doen ze zeker niet altijd, maar omdat ik denk dat we u nog hard zullen nodig hebben willen we dit land behouden. Maar zoals gezegd, u hebt zowat alles tegen wat er kan tegenzitten om aanwezig te kunnen blijven in het politieke landschap laat staan de 16, dus moet het land op zoek naar een min of meer volwaardige opvolger. Yves Leterme is dat al zeker niet, want schiet op zowat alle terreinen te kort. Maar ook verder is er niemand die het eigenbelang weet te overstijgen en dat van het land werkelijk eerst stelt. Dat is droef, erg droef. Trekt u zich er toch maar niet al te veel van aan, het gaat hier ten slotte over het land dat u heeft uitgespuugd. We zijn u niet waard.

Nooit gedacht dat een liberaal me tot dit soort pathos zou brengen, maar dat moet dan maar zo. Vergeet u ook vooral de kans dat ik u enkel zo goed zou quoteren uit een anti-Leterme reflex, daar is helemaal niets van aan.

Lieve groet,