Yves Leterme is weer in het land. Na een week van ravotten met de geiten en misschien wel afschuimen van ongetwijfeld sferige kerstmarkten rond het Ieperse, eist de ex-formateur weer een plaats op in het politieke landschap. We zouden hem maar es moeten vergeten, de man van de achthonderdduizend voorkeurstemmen. Hij doet dat door een stroom van woorden uit te braken over zowat de hele nationale pers. Iedereen wordt ruim voorzien in quotes die niet per se zinnig of interessant zijn maar toch op zijn minst goed staan op, bijvoorbeeld, de voorpagina van een krant. Alleen de RTBF, de Franstalige openbare omroep, bleef verstoken van een portie aandacht van de gedoodverfde premier. Meer nog, hij liep hun camera’s voorbij zonder maar een keertje om te kijken (even, heel even, deed ie het wel, maar dat was dan enkel om te zien hoe verbouwereerd de journalisten wel niet reageerden op zijn snode daad) Daarmee doet de nummer één van de CD&V hetzelfde als Geert Wilders, die in Nederland media die hij te links vindt geen enkel woord waardig schenkt, hoe gek ook. Dat is uiteraard de keuze van Leterme, hij en alleen hij gaat ten slotte over zijn communicatie. Wel wordt het ernstiger als hij diezelfde RTBF met radio Mille Collines vergelijkt. Die Rwandese radiozender riep tijdens de genocide op tot haat en geweld tegen de Tutsi’s. Nou nou nou. Ik kan mij best inbeelden hoe opgezet Yves moet zijn geweest eindelijk eens een goeie oneliner te hebben uitgevonden, maar dit gaat toch wel iets te ver. Zeker als je bedenkt dat de schaal waarop de RTBF dan wel partijdig zou zijn, plus minus hetzelfde is als bij de VRT en andere Vlaamse media. Daar zegt hij natuurlijk niets van; hoe zou je ook zelf zijn in je strijd om meer Vlaanderen? Meer zegt het dan ook eigenlijk niet dan dat nu ook Leterme na zijn eigen partij de pedalen kwijt is, en niet meer weet wat hij moet aanvangen met de achthonderdduizend voorkeurstemmen.

Wat had onze gedoodverfde premier nog te melden, naast die ene uitspatting dan. Niet veel bijsters, vrees ik. Op vragen over wat er nu precies moest gebeuren, antwoordde hij bij Jan Becaus dat het wachten is op een initiatief van - rarara - Guy Verhofstadt. Behoef ik nog aan te stippen dat hij diezelfde premier tot voor kort voor ongeloofwaardig en dat soort dingetjes uitmaakte? Het lot kan vreemd keren, denkt men dan. Voor een verlenging van paars was ie wel niet te vinden, waarna hij hetzelfde deuntje als Etienne Schouppe deze week afdraaide. Er wordt dan toch nog iets doorgepraat bij de CD&V, dat stemt me toch rustig op een manier. Een week nadat die partij had aangekondigd niet in een regering te willen stappen zonder Leterme als leider, en een halve week nadat Jo Vandeurzen dat op alle mogelijke manieren had proberen te nuanceneren, stelde Yves ook nog dat hij nou niet per se premier hoefde te zijn. Wie (en wie is dat na 180 dagen niet?) nog maar een klein beetje bekend is met het ego van Leterme, weet wel beter. Vraag is of hij, zoals wel vaker, enkel maar wat uit zijn botten sloeg in een goedkope poging het luchtledige te vullen of dat hij het dan toch echt meent. Dat laatste zou namelijk wel es best kunnen, waarmee ie net dezelfde redenering maakt als de liberalen, maar dan omgekeerd. Misschien hoopt hij er wel op dat het nu niets wordt met de 16 en dat hij in 2009 dankzij een nog beter resultaat dan dit jaar kan terugkeren als minister-president. Terug naar Vlaanderen en weg van de nationale politieke misère, er zullen wel meer West-Vlaamse jongens en meisjes zijn die zo zouden redeneren.

Ondertussen heeft iemand het andere gigantische ego in de Wetstraat ook nog es uitgelaten. Didier Reynders verklaart tegenwoordig, op basis van een paar ongelukkige uitspraken van Joëlle Milquet in een documentaire van de RTBF, dat hij niet meer met CDH in een regering wil. Geestig is dat, want met de PS wilde hij dat eerder ook al niet. Gelukkig is hij dikke maatjes met Chaveau van Ecolo, die zouden er dan misschien wel bij mogen. Reynders hoeft dan niet een hele Vlaming te zijn, maar met de numerieke meerderheid van de Vlamingen in het kabinet waar Reynders hiermee op aanstuurt, zou toch wel eens voor een erg Vlaams karakter kunnen gezorgd worden.
Triest is het hoe 180 dagen na verkiezingen iedereen nog steeds in slogans blijft roepen en tieren, en enkel de premier die weldra premier af zal zijn, ernstig bezig lijkt een toekomst uit te werken voor dit land in crisis. Hij mag dan al met pek en veren ingesmeerd zijn, toch werkt hij verder aan een opvolging van zijn paarse project. In de weken waarin Leterme ongetwijfeld meermaals zal worden uitgeroepen tot man van het jaar, zal hij het zijn die de brokken lijmt. Dat verdient respect, bijzonder veel respect, om voor een keertje eens een containerterm op te rakelen.