Het was van 10 juni geleden dat containertermen als goed bestuur en wat nog meer de communicatie van de CD&V zo uitdrukkelijk beheersten. Als er een kleine zes maanden na verkiezingen wordt teruggegrepen naar vage verkiezingsbeloften, weet u dat er iets niet in de haak zit. U weet zelfs nog veel meer! U weet bijvoorbeeld dat Yves Leterme in een zogenoemde wanhoopspoging vrijdag alle partijen voor een ultimatum stelde, de formatie herleidde tot drie ja/nee vraagjes, dat iedereen op alles positief antwoordde behalve het CDH van Joëlle Milquet en dat de gedoodverfde premier daarom zijn formatie alweer voor de tweede keer teruggaf aan de koning.

Wie na een 174 dagen durende sleur van cruciale uren en fundamentele crisissen verveeld de aandacht had verloren, is nu weer helemaal bij de les. De reden daarvoor ligt waarschijnlijk grotendeels in de evolutie dat sinds vandaag niemand meer precies weet wat er moet gebeuren, en zoiets kweekt natuurlijk spanning. Ter zake had voor die gelegenheid professor Carl De Vos een schoolbord opgedrongen om uit te leggen wat de mogelijke scenario’s waren voor de komende maanden. Zo zou zelfs de minst oplettende kijker concluderen dat de zaken er nou wel erg moeilijk voorstaan, ook al vielen de woorden, en dan vooral het aantal, die Carl neerschreef wat tegen. Maar we zijn hier niet om vooruit te lopen op de feiten, eerst moet deze dag nog worden beschreven.

Er zit me namelijk iets dwars aan dag 174 van de onderhandelingen. Ook al is er nog geen enkel krantenartikel gepubliceerd over de feiten van vandaag, er zit nu al een geurtje aan de berichtgeving. Vrijdag kreeg Yves Desmet eigenlijk nog perfect de kans om uit te leggen wat er vandaag (zaterdag) te gebeuren stond, maar de dag dat het dan effectief gebeurde, leek iedereen het alweer vergeten. Het enige wat ik dus hoef te doen, is het simpelweg een keertje herhalen. Wat wel, elke Belg moet dan wel mijn stukjes lezen, en daar zou wel eens een schoentje kunnen wringen.

Maar goed. Maandag was er een akkoord over het hele communautaire luik. Althans CD&V, MR, open-vld en CDH hadden toch allemaal hun fiat gegeven. De nieuwe Vlaamse alliantie vond het echter wat te soft, waardoor ook hun kartelpartner de CD&V het groene licht deed omslaan in rood. Merk heel duidelijk op: dit is compleet dezelfde situatie als die we vandaag kennen bij de CDH, met dat verschil dat de N-VA over wat hulpwerkwoorden en komma’s struikelde terwijl de CDH echt wel in haar recht was door de verzoeken van Leterme af te wijzen. Verschil was dat N-VA de kartelpartner van CD&V en dus van de formateur was, waardoor het erg nadelig voor beide partijen zou zijn als de hele formatie viel over een bezwaar van Bart De Wever. Daardoor werd er nog tot vrijdag verder onderhandeld, ook al was sinds maandag dus al duidelijk dat er met de N-VA geen overeenstemming zou kunnen worden bereikt. Tot vrijdag, tot iemand drie vragen bedacht waar het CDH, of desnoods ook MR, voor zouden bedanken en de voorlopige exit van de formateur in de schoenen van mevrouw Milquet kon worden geschoven.

De hoofdredacteur van De Morgen had er vrijdag al kijk op. Helaas zijn alle journalisten van de VRT de hele dag in de weer geweest Madam non de schuld te geven van wat er nu gebeurt, zonder enige nuance aan te brengen waar dan ook. Geen enkel moment is er sprake van geweest dat dit wel eens een tsjeventruc zou kunnen zijn geweest om het kartel te redden. Droef, word ik daar van. Als de berichtgeving van een, volgens het verzamelde rechts intelligentsia althans, links bastion er niet meer in slaagt enige bedenkingen te plaatsen bij de fratsen van Leterme en De Wever, en zo de hele Vlaamse publieke opinie een fout beeld meegeeft, valt het niet te verwonderen dat diezelfde publieke opinie stevig radicaliseert en ziet het er best slecht uit voor België. De rioolkranten zullen maandag al niet veel beter doen, want niets zo leuk als een linkse bloem te kunnen vertrappelen met grote koppen in dikke zwarte letters.

Wat verder ook frappant was aan vandaag, was hoe Jo Vandeurzen de schuld waarom de wetstraat heden ten dage volledig vastzit, bij de kiezers legde. Het waren zij die de kaarten zo moeilijk hadden gelegd, volgend de opper Vlaamse christendemocraat. Wat wil de lavabo daar dan wel mee zeggen? Dat die achthonderdduizend mensen die op Leterme hebben gestemd maar niet zo achterlijk moesten zijn geweest om te geloven wat het kartel hen allemaal beloofde? Met de beste wil van de wereld kan ik daar niets anders uit concluderen. Of misschien wilde hij zeggen dat de Walen maar niet op Waalse partijen hadden moeten stemmen, zodat het Vlaams kartel vrij baan had gekregen. In dat geval weet ik echt niet meer wat we met Jo en die gekke applausmachine achter hem aan moeten vangen. Hij gilt en steunt en kreunt als een varken dat op het punt staat geslacht te worden om toch maar te verbergen dat CD&V de verkiezingen heeft gewonnen met het platste en goorste verkiezingsprogramma ooit. Wat hij daarbij wel over het hoofd ziet, is dat hij een van de mooiste landen ter wereld, België, in een weldegelijk fundamentele crisis stort, waarbij de eeuwige optimist Carl De Vos zelfs geen licht meer ziet aan het einde van de tunnel.

Ik weet overigens best dat de titel van dit stukje niet echt strookt met het hoogstwaarschijnlijk maar tijdelijke vertrek van Yves Leterme, maar wil hem toch ook meteen voordragen als gouverneur van de provincie West-Vlaanderen.