ja zuster, nee zuster

Het is dezer dagen alle remmen los bij de Vlaamse christendemocraten. Nu ze samen met hun kartelpartner het land nationaal in een – komt ie alweer! – fundamentele crisis hebben gestort, lijken ze collectief te hebben besloten de illusie van goed bestuur en degelijkheid bij het vuilnis te zetten.

Deze week werd er in navolging van Antwerpen ook in Gent gestemd tegen de hoofddoek. Een wisselmeerderheid van open-vld, CD&V en VB was daar voor nodig, want ook al zat het De Clercq junior niet erg lekker dat hij de poldernazi’s nodig had, zijn partij wilde per se vreemd gaan en het njet van die andere paarse meerderheidspartij – de sp.a – naast zich neerleggen en toch haar willetje doordrukken.
Niet dat het veel verwondering oplevert, maar de poldernazi’s zijn de enige politieke club die wat dit standpunt betreft op een en dezelfde lijn staan. De socialisten lijken per stad te kunnen verschillen van mening, bij de liberale weet je het eigenlijk nooit als het onderwerp de – hopsakee – multiculturele samenleving aanraakt, want de progressieve top weet maar al te goed dat er achter haar een ietwat conservatieve basis ligt, en de christendemocraten…nou, ja.

Zuster Monica zit voor hen in de gemeenteraad van Gent. Een van de haast eindeloze lijst persoonlijkheden die een zitje kreeg vanwege haar naam en niet vanwege haar politieke inzicht (hebben ze überhaupt bij de CD&V nog wel iemand met politiek inzicht?) Haar voorvoegsel luidt het al in, maar Monica (achternaam onbekend) is van religieuze komaf. Dat vinden ze leuk bij de CD&V, want zij zijn dat soms ook, dus de zuster mocht zeker mee aan boord. Wisten zij veel dat ze plots bezwaren ging maken tegen een hoofddoekenverbod en zich bij haar best doorslaggevende argumentatie net zou beroepen op die komaf. Zij had namelijk vroeger zelf ook haar kapsel van de buitenwereld afgeschermd, en was daar even blij om als dat ze er ooit mee was gestopt. Ze had dat op eigen initiatief gedaan – meer nog: in alle neutraliteit – en vond dat dat recht de moslima’s niet mocht worden ontnomen. Logisch dat je met die gedachte in het achterhoofd niet staat te springen om de partijlijn te volgen en het voorstel mee goed te keuren. Wat bleek? Tegen mocht ze sowieso niet stemmen, en wilde ze zich onthouden moest ze toch maar beter eerst toestemming gaan vragen aan het hoofdkwartier van haar partij. Die kreeg ze ook, de christendemocraten vonden het best begrijpelijk dat zij met die achtergrond niet voor wilde stemmen en gaven haar ook een beetje gelijk, wat ze met enige trots vertelde op radio 1. Die trots lijkt misschien wat bizar, maar is volledig terecht als je hoort dat An “dochter van” Martens die toestemming niet kreeg. An had even doorslaggevende argumenten als Monica, maar zat enkel met de achtergrond van haar vader en niet het klooster, en moest daarom wel groen drukken. Als je even meegaat in de tegenwoordige logica van de christendemocraten waarin een individuele stem compleet ondergeschikt is aan de partijlijn, was dat ruim te voorzien, want zonder haar stem zou het verbod het niet hebben gehaald.

Door dit verhaal zonder grommen de nationale pers te laten halen, toont CD&V aan dat ze haar mandatarissen ziet als niet meer dan poppetjes die af en toe stemmen moeten binnenhalen en verder vooral zwijgen en de lijn – hoe infantiel ook – volgen die enkel partijleiders en – godbetert – communicatie- en andere adviseurs in elkaar hebben gebokst. Een trieste evolutie van de democratie, heet dat te zijn. Langs de ene kant te koop lopen met de renderende verpakking van een verkiesbare, maar langs de andere kant de essentie van die man of vrouw, zijn ideeën, zo snel mogelijk proberen te fnuiken. Alleen per uitzondering, als zelfs je naam aangeeft dat je tegen een voorstel ben, mag je eens heel gek doen.

Ik wil nou niet per se enkel op de CD&V vitten (ze vitten tegenwoordig zo lekker) want dit is natuurlijk ook bij alle andere partijen schering en inslag. Karel De Gucht stemde hoegenaamd fanatiek tegen het migrantenstemrecht, ook al wist iedereen dat hij er persoonlijk voorstander van was. Lijkt ook noodzakelijk om een partij te kunnen leiden, want anders zou het gevaar wel es om de hoek kunnen liggen dat je in plaats van allemaal politieke gelijkgestemden een zootje ongeregeld op je kieslijst hebt staan. Vraag is alleen hoe je die afweging maakt. Willen wij partijen met een strak uitgewerkt programma die als een blok naar buiten komen, of willen wij politieke families waar openlijk en publiek debat het fundament is, naast enkele andere vooraf uitgestippelde uiteraard. Het eerste, zo blijkt, want als er nog maar ergens een intern meningsverschil openbaar wordt gemaakt, kopt elke krant om ter snelst van ‘ruzie’ en ‘oorlog’ en wat nog meer, ook al komen zo’n dingen in de beste huishoudens voor. De meest logische gevolgtrekking hieruit is dat je het parlement van een verzameling van mensen tot verzameling van instituten maakt, partijen waarop kan worden gestemd en die zo een aandeel in de besluitvorming toegewezen krijgen en daar met een kleine dan wel grote stem per voorstel gebruik van kunnen maken. Maar dat willen we dan ook weer niet, want een schijnbaar akkefietje vinden we op tijd en stond ook wel es leuk. De politiek als vooraf doorgepraat entertainment, we gaan er weeral niet op vooruit.

An Martens moet dus bij gevolg haar klep houden. Maar wordt daarnaast wel getipt als aanstormend politiek talent!