Als Libération en BBC world plots aandacht hebben voor ons geliefde land, kan je daar uit afleiden dat de tragikomedie toch wel forse vormen aanneemt, en dat ik snel maar weer eens wat aandacht schenk aan de politieke malaise. Ook surfen op deze misère is ten slotte leuker met twee.

Vooruit met de geit dan maar. Na 171 dagen politique politicienne, kan er wel weer een stand van zaken af. In sommige perioden van die maandenlange onderhandelingen, zou de situatie zoals ze nu is als hoopgevend ontvangen worden; oranje-blauw zit namelijk as we speak aan tafel, met elkaar te praten nog wel. Er zijn ook momenten geweest dat niemand wilde praten met leden van de andere taalgroep, of dat de formateur de partijen wijselijk van elkaar weghield omdat hij dacht dat…ja, wat dacht ie dan eigenlijk? Omdat ze dan misschien zouden gaan vechten, wie zal het zeggen.

Natuurlijk weet ik wel beter dan dat we enkel hoopvol moeten zijn, anders zou u mij niet lezen. Yves Desmet ook wel, moet ik zeggen, maar iemand die zijn opinie belangrijker vindt dan de feiten en die dan maar op de front van zijn krant zet, schuif ik met plezier ter zijde. Nu ik erover nadenkt beschikte Herman De Croo voor de verkiezingen al over het inzicht dat ik nu wil etaleren. Maar ik had u een tussenstand beloofd, en daar wijken wij niet van af. De formatie gaat sinds deze week namelijk eindelijk over de essentie van dit eindeloze schouwspel; de N-VA. Tot vorige regeringsonderhandelingen, zat je altijd aan tafel met mensen die fundamenteel hetzelfde voor ogen hadden, het behoud van de Belgische staat, maar daar is dankzij het binnenhalen van die separatistische partij door de CD&V verandering in gekomen. Het kon door elke politieke analist worden voorzien dat er ooit in de gesprekken een punt zou komen waarop iedereen het min of meer eens was met elkaar, op die gekke Bart De Wever na. Niemand is daar ooit eerder echt diep op ingegaan omdat de gehele formatie zo’n klucht leek waar iedereen tegen iedereen stond aan te schelden, maar die splitsing binnen het kartel is er altijd al geweest en zal er ook naar alle waarschijnlijkheid altijd zijn. Of hoe een interne klus voor de lavabo verheven wordt tot nationale politieke, want je zou toch verwachten dat ze dat daar al voor de verkiezingen hadden doorgepraat met elkaar. Niet dus. De gedoodverfde premier had het te druk met de zittende premier als ongeloofwaardig af te schilderen en wat nog meer. Waarom zou je je ook met de interne keuken bezighouden als die meer dan de verhoopte resultaten oplevert?

Desalniettemin buigt het hele land zich nu gedwongen over de keuze waar het kartel, en dan meer bepaald de CD&V, voorstaat. Splitsen of niet. De houding van de N-VA als het over dat thema gaat, is meer dan bekend, maar de CD&V hult zich wat dat betreft wel meer in een wolk van rook en vooral onduidelijkheid. Kiezen ze voor België en volgen ze de keuze die de oude CVP en bijhorende vakbond meteen zou maken, of moet de nieuwe christendemocraten op dat punt nog een hele nieuwe lijn uittekenen. Kiest de CD&V voor een radicaal Vlaamse koers, geheel in de lijn van haar kartelpartner, en dus voor het behoud van het kartel, dan moeten ze oppositie gaan voeren tegen een te Belgische regering waar zij geen deel van uitmaken. In het Belgische parlement. Kiezen ze ervoor om deel uit te maken van een Belgische regering, dat ze überhaupt worden verwacht te leiden, dan wordt het hoogtijd dat ze oftewel de N-VA definitief de nek om wringen, het kartel dan toch, of die partij toch op zijn minst tot redelijkheid dwingen. Het begin van deze week was daarvoor het uitgelezen moment, toen een akkoord haast in de sterren stond geschreven als Bart De Wever zijn – uiteraard spreekwoordelijke – muil had willen houden. De CD&V liet echter zowat alles onbeslist en gaf haar formateur de opdracht min of meer te herbeginnen aan een nieuwe tekst die dan wel voor iedereen voldoende zou moeten zijn. Of die tekst wel bestaat, is een twijfelachtige vraag, en een definitieve keuze dringt zich dus op. Dat wordt spannend! Nu die partij heel even de toekomst van de formatie en, voor wie van drama houdt, het voorbestaan van dit land, in handen heeft, stel ik voor dat hun partijbureau live op televisie uitgezonden wordt. Met commentaar van Tim Pauwels, maar dat is een persoonlijke voorkeur. Naast Belgen tout court hebben zeker de kiezers van die partij het recht te weten waar ze nou eigenlijk voor staat en waar dus voor gestemd werd, want een half jaar na verkiezingen is dat nog steeds niet duidelijk.