Omdat ik naast uw literair werk, ook bekend ben met uw (wat ik dan weer enkel uit uw werk haalde, moet gezegd) zakeninstinct, voel ik me min of meer verplicht u een briefje te schrijven. Ik ben namelijk een copycat van u, of zo word ik soms toch genoemd. Niet dat ik me op welke manier dan ook wil vergelijken met uw persoon, laat staan uw werk (dat heb ik namelijk niet) maar het moest me toch even van het hart. Vooral (lees: alleen) als ik hier een brief schrijf aan iemand, wordt er wel eens geopperd dat ik u wel erg makkelijk kopieer. Zij die dat zeggen, hebben zelfs niet minder dan gelijk. Ik ben dan ook af en toe een brief gaan schrijven omdat ik de uwe zo leuk vond. Zie uzelf als leerschool. Ik verblijf regelmatig in uw schrijven, en probeer het daarna even zelf uit. Logisch dat ik dan uitkom bij iets dat – al is het enkel maar uiterlijk want over de kwaliteit zwijg ik wijselijk – bijzonder veel wegheeft van wat u maakt. Ik wil me daar dan ook voor excuseren. Maar ik wil ook vragen of ik nog even mag blijven. Veel last hebt u ten slotte niet van me. Commercieel ben ik onbestaande en artistiek stel ik niets voor, dus bang hoeft u al helemaal niet van me te zijn. Ik vind het gewoon soms fijn om brieven te te schrijven, met u in het achterhoofd, meer is het eigenlijk niet. Als u zich daar gelukkiger bij voelt – maar dat verwacht ik niet – zou u het ook als een ultieme vorm van verafgoding kunnen zien. Ik hou zoveel van Arnon Grunberg dat ik met de bestaande productie niet toekom en dan zelf maar probeer bij te maken. Zoiets. Lukken doet dat natuurlijk niet echt, maar ik heb er zo wel genoeg mee. Mijn nood is alvast gestild, en daar kan u toch niets tegen hebben?

Ooit schrijf ik u nog een brief, want dat voelt eigenlijk nog veel beter dan als ik er eentje aan iemand willekeurig anders richt.

kus.