het afscheidsfeestje van paars is na 137 dagen nog steeds in volle gang, en in die periode ben ik al enkele keren uit het oog verloren waar dat feestgeruis ons eigenlijk heen zou moeten leiden. yves leterme leek de hoofdact in een hommage aan guy verhofstadt en de zijnen en het begon er langzamerhand naar uit te zien dat de Belgische politiek er eindelijk was in geslaagd de kortzichtige stem van de (vlaamse) kiezer, gestoeld op een campagne waarin de marketeers het wonnen van concrete verwezenlijkingen en de overige realiteiten, uit de weg te ruimen en er, weliswaar in de luwte, kon worden verder gebouwd aan het paarse project. enkel de liberalen hamerden af en toe op de afbraak van dat project (datzelfde project waar karel de gucht zich emotioneel verboden mee had verklaard en waar, volgens hem, het tegenovergestelde bij de socialisten had geleid tot hun nederlaag) om, al dan niet pro forma, aan te geven dat, mocht het toch wat worden met oranje, ze ook van dat nieuwe, hopelijk rechtsere, project deel wilden uitmaken.

helaas wordt het steeds meer en meer duidelijk dat er wel eens een einde zou kunnen komen aan dit politieke feest. nu de onderhandelaars even hebben besloten het communautaire luik van wat later het nieuwe regeerakkoord zou moeten worden, naar de achtergrond te verschuiven, krijgt de belg een voorsmaakje van wat hem de komende 4 jaar (of minder uiteraard, laten we dat vooral niet vergeten) te wachten staat. en rechts zal het zijn. Het handige aan alle andere onderwerpen die niet in verband staan met de splitsingsdrang van bart de wever, is namelijk dat iedereen het daar min of meer over eens is. enkel joëlle milquet laat elke keer even een zucht van protest door de vergaderzaal gaan (zij zit daar als linkse bloem dan ook niet echt op haar plaats tussen de overige (centrum-)rechts verkozenen die die titel vaak nog steeds voor het merendeel te danken hebben aan de egoïstische reflexen en verzuurde wereldbeelden van hun kiezers) die helaas meestal meteen gefnuikt wordt door de herinnering aan haar minieme rol in het geheel. zij zal zich – niet van plan de onderhandelingstafel te verlaten omdat ze het nu eenmaal goed voorheeft met België – moeten tevreden stellen met borrelhapjes. Wat tot hiertoe beslist (?) is, bevat dan ook niet echt wat waar een lid van het humanistisch democratisch centrum (CDH) trots op kan zijn, tenzij dat lid al tevreden is met elk voorstel dat het tegendeel is van een paars akkoord uiteraard. het strafrecht voor minderjarigen wordt uitgebreid (afgeschoten door universiteiten, opvoeders en mensenrechtenorganisaties), het ambtenarenapparaat zou moeten worden teruggedrongen (afgeschoten, vanzelfsprekend weliswaar, door de vakbonden) en, het enige dat lijkt te zijn overgebleven van een goeie maand hertoginnendallen, het definitieve uit de definitieve uitstap uit de kernenergie wordt geschrapt (afgeschoten door greenpeace en bond beter leefmilieu) ook over migratie is een akkoord bereikt dat er voornamelijk uit bestaat dat de snelbelgwet wordt afgeschaft, tenzij voor migranten waar we wat mee kunnen doen. of het principe om de weinige knowhow die er in ontwikkelingslanden zit daar proberen weg te halen en ons te laten dienen, humaan is, is nog maar de vraag.

als bart de wever plat op de buik gaat, breekt er een gure tijd aan voor dit belgenland, waarin sociale rechten alsook de kloof tussen arm en rijk verder lijken te zullen worden uitgehold. ondertussen proberen we er maar genoegen mee te nemen dat de liberalen standvastig zijn als het aankomt op de ethische verwezenlijkingen van paars. die nemen ze ons dan toch al niet meer af.